037

Ik maak verkeerde keuzes en vind de weg niet meer terug. Jij kijkt me aan met grote zwarte pupillen. Je bent leeg en weet niet meer waar je bent. Ik wil je vangen maar ook ik ben niet sterk genoeg, mijn armen niet lang genoeg. Ik zal nooit goed genoeg zijn, om jou te mogen vangen. Ik zak alleen maar verder weg.
Weg, in het zwart van jouw ogen.

036

Achterover vallen in het gras. Ik vertel je een verhaal, over hoe stom de dag was. Hoe lelijk de lucht vandaag en dat ik de zon en jouw kussen mis. Plots vallen de druppels van boven naar beneden. Soms op mijn neus, soms op mijn wang. Ik klaag dat het regent, maar jij pakt mijn hand vast en verzekert me dat het meeste er toch naast valt.

035

Het plukje haar zit precies op het plekje waar ik je zoenen wil. Met mijn vingers veeg ik het voorzichtig van je voorhoofd. Jij duwt mijn hand weg en doet je haar weer zoals het voorheen zat. Geeft niet, ik kus wel door jouw haren heen, want ik zal en moet je kussen, precies daar.

034

Ik mis je zo.

033

Het liefst lig ik naast je, val ik in je armen in slaap, krijg ik kusjes en hoor ik jou zeggen dat je van me houdt. Dan lach ik en wil ik zeggen "ik ook van jou" maar zeg dan liever "ik houd van jou".

032

Ik wilde even in je oor fluisteren dat ik ben aangenomen bij Creative Writing.

031

Ik zag je voor het eerst op de Dam, je drukte mij zachtjes tegen je aan en ik wilde je even niet meer loslaten. We dronken en praatten alsof we elkaar al jaren kenden. Woeien weg in het Vondelpark en ik was zo blij met jou.
Ik mis de tent van Koninginnedag, de slingers, maar er valt niets meer te vieren. Jij ziet het toch niet meer. Het is voorbij. Weg ballonnen, weg raketjes in bed, geen nachtelijke spelletjes en sigaretten. Nooit meer praten tot de zon op komt, tot de tijd en dagen vergeten zijn. Geen wijn en bier en koffie met teveel melk.
Kon ik je maar weer even zo zachtjes tegen me aandrukken, en dat jij dan even niet los zou willen laten. 

030

Mensen die ik niet ken op foto's. Ze lachen, en liefst wil ik weten waarom. Eigenlijk wil alles van je weten, wat je het liefst doet op een zonnige dag, hoe je jouw koffie drinkt, en hoe je haren ruiken. Of je rookt, welke kleur je het liefst je nagels lakt.
Ik ken je niet, maar misschien leren wij elkaar ooit kennen. Doe je jouw haren dan net zoals "op Facebook" en lach dan net zo echt als "op Facebook", en vertel je me dan waarom? Dan beloof ik een "vind ik leuk" voor jouw snoet.

029

Jouw haren waren heel erg lang, je zat er in je eentje mooi te wezen en te lachen. Er waren heel veel mensen die wij kenden. Ik verstond ze niet want de klanken waren dof en ik kon niks dan kijken, terwijl buiten grote sneeuwvlokken vielen. Het liefst wilde ik door je haren aaien, maar jij kende mij nog niet. De deuren waren hoog en jij kon niet bij de klink. We hadden een slee en zochten naar een meisje, maar ik had haar allang gevonden, maar toen was jij weer kwijt.

028

"Jij mag gelukkig zijn, als ik het zo lees."

Dat negennegentig procent van mijn schrijfsels verzonnen is, maakt verder niet uit.