046

Het enige wat ik eigenlijk dacht, was dat ik jouw bril lelijk vond. Dat het niet paste bij je hoofd en dat als je een rechte pony hebt, je sowieso nooit een bril moet dragen.
Ik vind mezelf gemeen om jou lelijk te vinden, om niet meer te kunnen zien wat ik ooit zo leuk aan je vond. Voor mij ben je echt niks meer, je bent een omhulsel met starende lege ogen. En ik denk niet dat je nog praten kan.

Soms probeer ik te herinneren hoe het voelde om verliefd op jou te zijn, ik kan het niet. Ik weet het niet meer. Ik kan me niet heugen, ooit gelukkig met jou te zijn geweest en ook dat is best gemeen. 

027

Ik dacht dat de ergste pijn, altijd zoals die ene keer naakt in de sneeuw zou zijn. Dat ik mijn voeten was verloren en de alcohol zijn werk niet meer deed. Dat het warme water op mijn rug brandde alsof jij met glasscherven op mijn rug had geschreven dat ik niet goed genoeg voor je was.

026

Mijn bril staat scheef op mijn neus en het bloed druipt over mijn lippen naar beneden, de wasbak in. Ik teken een hartje en spoel het weg met het water. De spiegel is aangeslagen en ik stap in mijn ondergoed en mijn shirt onder de douche.
Het witte shirt plakt aan mijn lichaam en tussen mijn tenen gaat het bloed van de liefde. De douche is te heet maar op mijn knieën kan ik niet bij de kraan.
Laat mij de pijn maar voelen, het was toch altijd mijn schuld.